Gdzie poznają się ludzie z roczników 92-00? Gdzie poznać kogoś?

[Ola_00]

Mam 25 lat, w lipcu będzie rok jak skończyłam studia. 

Od kwietnia jestem na stażu, ale otaczają mnie ludzie 35-40 lat.

 

Jak studiowałam w Łodzi to miałam do kogo się odezwać, na dodatkowym przedmiocie poznałam koleżankę, z ķtórą wychodziłam do parku, kawiarni, a zimą byłyśmy w Krakowie, w akademiku wychodziłam do koleżanki z 1 piętra. Ale niedawno pojechałam do jednej z koleżanek, do miasta gdzie studiowałam, aby się spotkać, mamy też kontakt internetowy.

 

Ale jak wróciłam do rodziców to mam kontakt internetowy z tą koleżanką i kolegami z akademika, nie mam się do kogo odezwać, nie mam znajomych tutaj(byłam gnębiona w gimnazjum), mam poczucie samotności.

 

 

Ale poświęcam czas na słuchanie muzyki, bieganie, street workout, czytanie książek, jazdę rowerem.

 

 

Zainteresowania moje oprócz biegania, jazdy rowerem, czytania książek, słuchania muzyki, oglądania filmów, street workout to podróże(w wakacje 2023 byłam w Chorwacji z fakultetem do Bośni i Hercegowiny, także 2 kraje odwiedziłam, w Polsce też sporo miejsca widziałam).

 

 

Niekiedy mam wrażenie, że coś mnie omija.

 

Niekiedy myślę sobie dlaczego nie mam partnera.

 

Nie chodzi mi, aby szukać na siłę, ale oczekuje aby był w podobnym wieku do mnie(mam 25 lat).

 

 

Na studiach dominowały dziewczyny, dziewczyny z akademika raczej też mają same dziewczyny w towarzystwie czy na swoich kierunkach przeważnie dziewczyny. Raczej młodsze roczniki chłopaków były w akademiku.

 

Interesuje mnie ktoś w moim wieku czy starszy do 8 lat.

 

Nie interesuje się starszymi o 10-15 lat, młodszymi(nawet rok czy o parę lat).

 

Oczekuję, aby to był człowiek wrażliwy, godzien zaufania, stronił od używek, bójek, podejrzanego towarzystwa, nie spieszył się do współżycia. Sama unikam używek, dużo ludzi mnie chwali, że jestem wrażliwa, wyrozumiała, konkretna, że wyznaczam cel i do niego dążę, że można mi zaufać i nikomu nie rozpowiem.

 

Wygląd co prawda przemija, ale jedyne, czego nie chce to(bez obrazy) łysiny(u młodego chłopaka), nadwagi, reszta rzeczy w wyglądzie typu kolor włosów, kolor oczu, wzrost obojętna dla mnie. Chłopięcą urodę preferuje typu Tom Cruise, Jude Law.

 

Tylko czy dzisiaj takiego kogoś ze świecą szukać?

 

Co robić, aby go mieć?

 

Czy powinnam się martwić?

 

Co jest ze mną nie tak?

 

To co pozostaje zrobić?

 

Czy to, że nie mam znajomych w rodzinnych stronach, w pracy raczej w średnim wieku(ktoś 3 lata starszy w sąsiednim budynku pracuje, ale to dziewczyna, na szkoleniu z pracy byłam z 6 lat starszą dziewczyną), a bardziej miałam w mieście w którym studiowałam to raczej nie mam szans na poznanie kogoś?

 

Proszę o pomoc, jest mi ciężko i źle.

Czy tylko internet zostaje?