Baby blues

[Gość IzAbela326]

witam ciekawa jestem jak duzo kobiet mialo depresje poporodowa ? jak sobie radzilyscie z tym i jak dlugo trwa ?:)

[Martynaa]

Dzisiaj było o tym w DD TVN i wspominali też, że trzeba odróżniać Baby Bluesa od depresji.. ;))

[Gość IzAbela326]

ogladalam wlasnie dlatego jestem zaciekawiona jak duz kobiet mialo ta depresje poporodowa, zastanawiam sie jak bedzie ze mna hehe i dlatego wole wiedziec jak sobie z tym radzic

[pl_aisha]

Ja też to ogladałam i boję się tej depresji poporodowej ;/ Mam dość mocne przeczucie że mnie to złapie ;/

[Gość IzAbela326]

nie wmawiaj sobie bo jeszcze sama sie do niej doprowadzisz :)))

trzeba byc dobrej mysli, poczekamy zobaczymy moze jakies mamuski odpowiedza i statystyka nie bedzie taka zla:))

[pl_aisha]

Nie wmawiam sobie tylko już czasami siadam i miewam takie stany depresyjne ;/ myśle jak to bedzie czy sobie poradzę czasami mam bardzo dużo siły w sobie a czasami załamuje ręce i chce mi się płakać, tym bardziej ze jesten praktycznie zdana na siebie bo mój N jest hmmm tam gdzie Ty ;) a ja w PL

[Gość lutka]

mnie chyba dopadl baby blues. Trwalo to około 1,5 tyg. Płacz, strach ze sobie nie poradzę + ból poporodowy, brak cierpliwości do dziecka. Coo pomogło? Mąż, byl baaaardzo pomocny i wyrozumiały. Opiekował się dzieckiem, mną, nazywął mnie swoim baby bluesikiem i samo przeszlo.

[Gość patrycja`81]

nie wiem co to depresja poporodowa
mialam poprzez spadek hormonow jakies placzliwe chwile,ale wsparcie i obecnosc mojego meza,a takze obecnosc malego kochanego dzidziusia,dodawaly mi sily:)
po za tym jak tu miec depresje,jak tyle sczescia wokol poporodzie
fakt:bol poporodowy,bol piersi moze nie jest zawsze super fantastyczny,ale to mija
a szczescie wciaz trwa

[Gość IzAbela326]

aisha mam tak jak Ty, akurat dzis mam dola i nie wiem z czego on wynika smutno mi nic mi sie nie chce, ale ogolnie staram sie byc optymistka tylko, ze dzis nie pomaga

wspolczuje Ci, ze nie jestes razem ze swoim facetem a mozna wiedziec dlaczego? nie mozecie w norwegii razem zamieszkac? ja chyba nie dalabym rady emocjonalnie bez meza teraz

[Gość IzAbela326]

patrycja wlasnie baby blues jest poprzes spadek hormonow, ale widze ,ze to nie trwa dlugo i bardzo sie ciesze:)

[Morrwa]

Ja miałam prawdopodobnie depresję - czas trwania - ok. 3 m-cy

[Gość patrycja`81]

IzAbela326

patrycja wlasnie baby blues jest poprzes spadek hormonow, ale widze ,ze to nie trwa dlugo i bardzo sie ciesze:)

ale tak jak depressja poporodowa tak i baby blues nie dopada kazdego

[Gość patrycja`81]

Morrwa

Ja miałam prawdopodobnie depresję - czas trwania - ok. 3 m-cy

moja bliska mi osoba tez miala depresje(niestety moja obecnoscia nie moglam jej pomoc-ja w szwecji ona w polsce)
dlugo to trwalo,dziecko ma teraz piec lat,a ona musi jezdzic na wizyty kontrolne,brala tabletki
teraz jest juz ok:) ale wizyty kontroln i strach przed nastepnym dzieckiem pozostaly

wtedy gdy potrzebowala wsparcia,od osob z ktorymi mieszkala pod jednym dachem-nó niestety nie znalazla go,a wrecz przeciwnie

no ale jak napisalam,jest juz dobrze:)

[katjusza]

Mnie się to przytrafiło...coś okropnego...non stop ryczałam...że nie nadaję się matkę...płacz od rana do wiecozra...mąż był załamany ale dzielnie mnie wspierał...w końcu przeszło..i całe szczęście...

[pl_aisha]

Morrwa

Ja miałam prawdopodobnie depresję - czas trwania - ok. 3 m-cy

Masakra 3 m-ce współczuje ;/

IzAbela326 poprostu nie ma warunków zebym z nim zamieszkała tam ponieważ mieszka w mieszkaniu wynajętym przez firmę w której prcuje i na mieszkanu są też inni polacy (faceci) tylko że kazdy ma swój pokój, jesli byśmi mieli wyjanąc sobie mieszkanie tam to wyszło by nam to samo co w Polsce bo ja bym nie pracowała a w koncu mój N pojchał tam zarobic pieniądze. Poza tym nawet bym nie chciała tam mieszkać.

[Gość IzAbela326]

no to musisz wtrwale czekac , ja tez nie chcialam mieszkac w norwegii ale wiedzialam, ze maz bedzie przyjezdzal tutaj caly czas a rozlake mam w dupie za przeproszeniem zrobilam licencjat i wyjechalam , juz sie przyzwyczailam a i jestesmy razem co dla mnie najwazniejsze, ale jak Twoj ma zamiar zjechac na stale to rozumiem Cie i tez bym poczekala

[pl_aisha]

Tak wróci na stałe do Polski moze za 3 lata.

[marciołka]

A ja nie miałam baby bluesa ani depresji, ale miałam taki dziwny spadek nastroju... Baby blues to nie był, bo on jest zaraz po porodzie, deprecha to sprawa długotrwała i trudna do zwalczenia...
A ja miałam przy okazji pierwszego skoku rozwojowego moment załamania. Mała chciała non stop cyca, a ja już miałam dość karmienia, wstawania do niej co chwilę, niańczenia, niewyspania itd... Raz nawet jak zaczęła w nocy płakać po raz enty, podałam ją mężowi, a sama uciekłam do kibelka, zamknęłam się od środka i stwierdziłam, że nie wyjdę :) Ale posiedziałam tam trochę i mi przeszło.
Najgorsze w tym wszystkim były wyrzuty sumienia - bo przecież kocham Zosię najmocniej jak się da, ale w tym czasie miałam jej po prostu dość! Na szczęście skok rozwojowy mija i potem wszystko wróciło do normy :)

[Gość IzAbela326]

aisha zycze powodzenia w wychowaniu dziecka bez ojca, ale bedzie dobrze

marciolka pozytywne jest to, ze przedzej czy pozniej to przechodzi a jak sie ma wsparcie to slyszalam, ze jest duzo lepiej :)

[pl_aisha]

Co 3 m-ce bedzie zjeżdzał do nas na miesiac, mam nadzieje ze damy rade ;)

[Gość IzAbela326]

moja ciocia tak dzieci wychowuje, maz za granica ciagle mowi, ze zjedzie i nie zjezdza bo kasa potrzebna, a ostatnia ich corcia nie poznawala w ogole ojca zawsze jak przyjezdzal wiem , ze to dla nich bylo ciezkie dzieci sa wychowywane tylko przez matke i ciezko jest mam nadzieje, ze tak u Ciebie nie bedzie bo to dla dziecka straszne tu przyjedzie nie pozna , przyzwyczai sie i znowu odjedzie :(

[marciołka]

Oj nie straszcie już aishy!

Nikt nie powiedział, że koniecznie musi być tak, jak sobie teraz postanowili... A może jak tatuś zobaczy maleństwo to jednak uzna, że nie może być daleko od rodziny? Albo dostanie tu propozycję jakiejś dobrze płatnej pracy? Przecież jeszcze zostało dużo czasu do rozwiązania i naprawdę wszystko może jeszcze trzy razy się zmienić :)

[Gość IzAbela326]

a kto tu straszy:)))) przypomniala mi sie moja ciocia i tyle, jeszcze zreszta jak bedzie jej pewnie zle bez faceta to pewnie powie, ze ma przyjechac i juz koniec kropka:))

przeciez to nie koniec swiata , sa gorsze rzeczy na swiecie
bedzie dobrze , na pewno

zreszta marciołka ,aisha sobie krzywdy nie da zrobic a ja jej nie strasze to w ogole zaskoczona jestem, ze tak odebralas ty mojj post, a w ogole to nikt przeciez nie bedzie decydowal o jej losie oprocz niej samej i zrobi z mezem to co oni uwazaja ja tylko przytoczylam przyklad nie majac zamiaru nikogo przestraszyc

[pl_aisha]

Spokojnie spokojenie ;)

Małe sprostowanie my jeszcze nie małżeństwo ale za rok no i własnie teraz na to sa też nam pieniadze potrzebne i na dziecko które sie już niedługo urodzi, na mieszkanie chcemy chociaż wiekszą czesc pienędzy uzberac wtedy mój N wróci. Poza tym wiem ze jesli bym sie bardzo uparła wrócił by juz ale jednak ja wiem ze on ma swoje ambicje i nie bede mu ich zabierała tym bardziej ze jest taką osobą która wie ze musi zarobic na rodzinę i nie chce zeby nam czegoś brakowało (chociaż w ten sposób nie zapewni nam najważniejszego -siebie)

[marciołka]

Ja tylko nie lubię takiego czarnowidztwa...

Pewnie sytuacja, kiedy się jest w ciąży i nie przy tobie twojego mężczyzny już jest dość stresująca i dołująca, więc nie wiem, po co jeszcze przytaczać jakieś dziwne historie.

Ja tam myślę, że wszystko powinno się ułożyć i nie ma co oglądać się na pary, którym nie wyszło! Uważam, że jak by miało nie wyjść, to nie wyjdzie i na miejscu, a jak się dwoje ludzi kocha, to choćby się waliło paliło, nic ich nie rozdzieli - nawet te setki kilometrów nie są wtedy przeszkodą, żeby stanowić fajną parę :) Nawet na telefon (choć oczywiście tymczasowo, bo przecież są rzeczy, ktróre można robić tylko w bezpośredniej bliskości hihihih)