Czteroipółlatek zmagający się z ciągłym gniewem

[kyoto5]

Cześć wszystkim,

Naprawdę potrzebuję porady. Kiedy moja córka miała 3 latka, była dzieckiem bezproblemowym – przyjazną, miłą, radosną i otwartą dziewczynką. Ciągle słyszałam pochwały na temat jej zachowania, dojrzałości... właściwie wszystkiego!

Jednak od czasu, gdy skończyła 4 lata (obecnie ma 4,5 roku), często wpada w taką złość, że aż odechciewa mi się gdziekolwiek z nią wychodzić. Okazuje skrajną złość wobec przyjaciół, dzieci w parku itp. Często, gdy odbieram ją z zajęć czy szkoły, jest bardzo ZŁA – zła na inne dzieci, na nauczycieli, a także na mnie, bez wyraźnego powodu. Nie mam pojęcia, co się dzieje, ale ta sytuacja bardzo mnie stresuje w kontekście jej pójścia do zerówki w przyszłym roku! W jej życiu nie ma niczego, co mogłoby – moim zdaniem – wywoływać taką złość; wiedziemy bardzo udane życie, a ja jestem mamą zajmującą się domem i mam dla niej mnóstwo czasu.

Będę bardzo wdzięczna za każdą radę.

[Dziubala]

 

Rozumiem, że możesz czuć się zmartwiona, zwłaszcza jeśli wcześniej było zupełnie inaczej. To, że córka przeżywa silne emocje, nie musi oznaczać, że zrobiłaś coś źle albo że tak już będzie zawsze. W wieku około 4–5 lat wiele dzieci przechodzi etap bardzo intensywnych emocji. Czasem są zmęczone po przedszkolu, przeciążone bodźcami albo dopiero uczą się radzić sobie z frustracją i wyrażaniem złości. To może wyglądać nagle, nawet jeśli wcześniej były spokojniejsze. Może warto przez jakiś czas poobserwować, czy te wybuchy pojawiają się w konkretnych sytuacjach np. po przedszkolu, gdy jest głodna, zmęczona albo po konfliktach z rówieśnikami. Dobrym pomysłem może być też spokojna rozmowa z nauczycielami, żeby dowiedzieć się, jak wygląda jej dzień i czy zauważyli coś, co mogłoby wyjaśnić zmianę. Jeśli takie zachowanie będzie się utrzymywać przez dłuższy czas, nasilać lub wyraźnie utrudniać jej funkcjonowanie, warto porozmawiać z pediatrą albo psychologiem dziecięcym. Nie dlatego, że z córką „jest coś nie tak”, ale po to, żeby lepiej zrozumieć, co stoi za tymi emocjami i jak najlepiej ją wesprzeć. 
Trzymam za Was kciuki.