Jest z tym po prostu ciężko

[basia31]

nawet nie wiem, jak o wszystko ując, doświadczyło mnie życie dotkliwie, zawsze byłam dobra, pomocna, a los mi się tak odwdzięczył , dlaczego? mam 31 lat, mam roczną córkę , wychowuje ją sama, bo piękny pobił mnie 3 miesiącu, i nie chciałam mu dawać kolejnej szansy , na tyle nie jestem głupia ,mieszkam w domu z rodzicami i mam z nimi kłopot maja po 70 lat, i wiedza więcej (tak im się zdaję)zamiast mi pomóc bardziej dyrygują tym moim dzieckiem, ubierz nakarm , sprzątaj,piii jak mam się z nią bawić, jak mam do niej mówić, ze i tak dziecko nie rozumie, i wiem że są toksyczni, ale nawet nie oto chodzi chodzi już o moja psychikę, dla świętego spokoju nie odzywam , ale czasem wybucham, bo coś mi przykrego powiedzą, nawet do tego doszło, ze mnie córka nie interesuje , jest bo jest. są dziadkowie, dają złote rady to niech się opiekują nie?.jest mi przykro, chowam sie po kątach żeby mamusia nic nie powiedziała, , bo mnie tak wkurzają te głupie rady , nawet co do umycia ganków, i jak wybijam jajka, nawet o moją fryzurę, nawet o ubiór. jestem w potrzasku, bo tak naprawdę częściowo jestem na ich utrzymaniu, o moje dochody nie sa na tyle wysokie żeby się wyprowadzić.jestem uzależniona gdy chce gdzieś wyjść, to zostawiam im dziecko. po prostu na dzień dzisiejszy nie chce mi się żyć, i w ogóle nie widzę sensu, ze się am to dziecko:( mam to dziecko i co z tego, jest bo jest. chciałabym żeby ktoś mnie wyrwał jakiś amant, ale w moim przypadku to chyba ślepy , ale żebyśmy się dogadywali byli dla siebie oparciem, i w ogóle:( ale czuje ze nie umiem takiego związku stworzyć, chociaz nie mam wymagań. jedynie to sie ukryć w domu przed nimi, chcę żeby sie zamknęli, i zachowali to pipi dla siebie. zygać mi się z tego chce, czy to normalne czy mam iść do psychiatry czy do psychologa, jest mi z tym poprostu cięzko

[psycholog Kamila Krocz]

Witaj basia31!

Rzeczywiście Twoja sytuacja jest bardzo trudna. Jesteś młodą mamą, masz córeczkę, którą sama wychowujesz bez wsparcia ze strony partnera. Mieszkasz z rodzicami, którzy co prawda odciążają Cię finansowo, ale jednocześnie bardzo mocno wchodzą w Twoje życie, wręcz narzucają swoje zdanie. Nic dziwnego, że się denerwujesz. Myślę, że Twoja strategia działania względem rodziców nie jest najlepsza - chowasz się po kątach, boisz się wyrazić swoje zdanie, milczysz. Bądź asertywna, stawiaj granice, masz do tego prawo. Nawet jeśli nie jesteś w związku z partnerem, który Cię bił, domagaj się, aby płacił alimenty na córkę. Tutaj chodzi o jej dobro, o jej przyszłość. Polecam Ci również książkę "Toksyczni ludzie" Lilian Glass oraz konsultację u psychologa, byś popracowała nad swoją samooceną, która jest najwyraźniej zaniżona. Pozdrawiam i życzę powodzenia!

[juana]

Moim zdaniem wizyta u psychologa na pewno nie zaszkodzi. U psychiatry nie masz czego szukać, bo nie jesteś chora i nie potrzebujesz terapii farmakologicznej ani leczenia psychiatrycznego. Jesteś po prostu ogólnie zniechęcona i przytłoczona przez rodziców, którzy nie potrafią zrozumieć, że jesteś dorosłą kobietą, a nie małym dzieckiem. Jeśli mieszkasz w Warszawie, to mogę ci polecić dobrego psychologa, panią Katarzynę Misiniec. Sama chodziłam do niej swego czasu i mogę cię zapewnić, że to dobry specjalista. TA pani przyjmuje w Pracowni Psychorozwoju Izabeli Kielczyk przy ulicy Gocławskiej. Życzę powodzenia.