Skocz do zawartości
Forum
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

Joanna Matanowska

Ekspert
  • Zawartość

    0
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

    nigdy

Reputacja

0 Neutralna

Personal Information

  • Płeć
    Kobieta
  • Miasto
    Warszawa
  1. Witam Panią serdecznie! przekroczenie progu szkoły oznacza wejście w nową grupę rówieśniczą. Dzieci czują się w tej sytuacji pewniej, jeśli razem z nimi do nowej klasy uczęszcza znana już koleżanka/kolega, jednak taka sytuacja ma również swoje minusy. Jeśli dzieci wchodzą w nową grupę jako utworzona już grupka (para), często trudniej im jest nawiązać nowe relacje rówieśnicze niż tym, które zostały "rzucone na głęboką wodę", nie znają nikogo i po prostu nie mają wyjścia. Myślę, że takie zadanie stoi teraz przed Pani Córeczką: nawiązanie nowych relacji w klasie. Nie znaczy to oczywiście, że ma zrezygnować z dotychczasowej przyjaźni. Uważam, że warto, aby Mama wsprała Córkę, choć z pewnością ostatecznie to Dziewczynka musi rozwiązać ten problem - nie da się go rozwiązać za nią, i bardzo dobrze, dzięki temu wiele się może nauczyć w zakresie relacji społecznych. Nie zachęcam do dawania rad, podpowiadania dziecku gotowych rozwiązań. Pamiętajmy, że w takim przypadku jest to nasze rozwiązanie, nie dziecka - maluchowi może być trudno je zastosować. Znacznie lepsze od porad jest uważne wysłuchanie tego, co dziecko ma do powiedzenia, porozmawianie o jego uczuciach i pomysłach na rozwiązanie problemu. Ponadto warto aranżować sytuacje, sprzyjające rozwiązaniu problemu. Może Pani, w porozumieniu z Córeczką, zaprosić w odwiedziny... i tu warianty mogą być różne: dawną koleżankę i "tą trzecią" - podczas spotkania warto aranżować zabawy i zajęcia tak, aby wszystkie trzy dziewczynki miały okazję ze sobą współpracować, lepiej się poznać i zbliżyć się do siebie; można też zaprosić aż trzy dziewczynki: dwie wspomniane wyżej i dodatkową, wybraną przez Córeczkę (w nawiązaniu do proponowanego przez Panią Córeczce rozwiązania); innym wariantem będzie zaprosznie jednej, zupełnie nowej koleżanki z klasy, takiej, która Córeczce wydaje się sympatyczna. Takie spotknie na "własnym" gruncie pomoże Córeczce nawiązać i zaciśnić pozytywne relacje w bezpiecznych okolicznościach, co z pewnością później będzie rzutowało na te relacje w klasie. Proszę jednakże pamiętać, że ostatecznie nawiązanie i podtrzymanie relacji rówieśniczych należy do Pani Córeczki. Potrzebny jej jest czas i wiara w siebie, aby sobie z tym wyzwaniem poradziła samodzielnie. Oczywiście należy dziecko otaczać atmosferą akceptacji. Nie wyolbrzymiajmy też problemu: błędem jest wypytywanie każdego dnia, z kim się bawiła, jak dzisiaj wyglądała sytuacja, kóra Panią niepokoi. Lepiej skupić się na tym, co było w szkole fajne, ciekawe itd. Życzę wiele optymizmu, a Pani Córeczce - wiary w siebie! Joanna Matanowska
  2. Witam Panią serdecznie, opisana przez Panią sytuacja jest rzeczywiście niepokojąca i może świadczyć o problemie Wnuczki, sięgającym głębiej niż sama bariera językowa. Problem może być związany z brakiem akceptacji nowej sytuacji oraz lękiem. Działanie szkoły, polegające na umożliwieniu Dziewczynce zdania do następnej klasy na podstawie pisemnych jest dobrym zabiegiem (gdyż piętrzenie przed nią trudności mogłoby jedynie pogłębić problem), jednak nie jest to wystarczająca reakcja na zaistniałą sytuację. Uważam, iż w obecnej sytuacji niezbędna jest pogłębiona diagnoza psychologiczna oraz jak najszybsze wdrożenie oddziaływań terapeutycznych. To, co może zrobić Pani, to próba przekonania Mamy Dziewczynki do pilnego poszukania specjalistycznej pomocy. (Myślę, iż powinien być to specjalista polskojęzyczny.) W przeciwnym razie problem Dziewczynki może się pogłębić, a nieprawidłowy sposób reagowania (milczenie, mimo znajomości języka) może się utrwalić. Przede wszystkim jednak warto upewnić się, czy takie kroki nie zostały już podjęte, być może szkoła już zaproponowała pomoc specjalistyczną, Dziewczynka otrzymała wsparcie i jakiś proces naprawczy już się toczy - mam taką nadzieję, rok to bardzo długo i problem powinien zostać zauważony. Pamiętajmy też, że wdrożenie oddziaływań terapeutycznych nie spowoduje natychmiastowych zmian - proces terapeutyczny wymaga czasu, a tempo wychodzenia z problemów jest bardzo indywidualne. Życzę wszystkiego najlepszego zarówno Dziewczynce, jak i Troskliwej Babci! Joanna Matanowska
  3. Witam Panią serdecznie, bardzo przepraszam za długi czas oczekiwania na odpowiedź. Mam nadzieję, że sytuacja z Pani Córeczką poprawiła się przez ten czas, jeśli jednak nie, postaram się przedstawić moje pomysły. Rzeczywiście, sądzę, iż Pani intuicja może być słuszna: trudne relacje z bliską koleżanką, która ma silny, dominujący charakter, mogą mieć wpływ na funkcjonowanie społeczne dziecka. Oczywiście dobrze jest, gdy dzieci same rozwiązują problemy między sobą, wówczas najlepiej uczą się współżycia w grupie. Jednak zdarzają się sytuacje, kiedy, pamiętając o tym, iż dziecko nie jest jeszcze w pełni dojrzałe społecznie, powinniśmy wesprzeć dzieci w ich relacjach po to, aby nie stały się one zbyt asymetryczne oraz aby nikt nie wyszedł z nich pokrzywdzony. Sądzę, iż opisana przez Panią sytuacja do takich właśnie należy, byłoby wskazane, aby pani nauczycielka nie pozostała w takich sytuacjach obojętna, ale porozmawiała z obiema stronami konfliktu, wskazała, co w zachowaniu dziewczynek jest właściwe, a co nie. Nie umiem z Pani listu wywnioskować, czy trudna relacja z koleżanką trwa nadal. Jeśli tak, należy jeszcze raz spokojnie porozmawiać z nauczycielką i wyłuszczyć swoje argumenty, przemawiające za tym, iż pozostawienie sprawy własnemu biegowi nie okazało się w tej sytuacji wystarczające. Jeśli chodzi o to, co może Pani zrobić ze swojej strony, proponowałabym stwarzać Córeczce okazje do pozytywnych doświadczeń społecznych: może warto zaprosić w odwiedziny jakąś spokojną, miłą koleżankę (wybraną przez Córeczkę), aby Dziewczynka zobaczyła, iż nie musi podporządkowywać się w relacji z drugim dzieckiem – mniej dominujący charakter koleżanki oraz sytuacja bycia na „własnym terytorium” (w swoim domu) powinny ułatwić Córeczece zbudowanie bardziej symetrycznej relacji. Takich odwiedzin może być więcej, nie tylko z jedną koleżanką, ale na początek warto zapraszać na raz tylko jedno dziecko, gdyż taka sytuacja jest najbezpieczniejsza, a nam przecież chodzi o to, aby Córeczka odbudowała w sobie pewność siebie w sytuacjach społecznych. Można również pomyśleć o jakichś interesujących dla Dziewczynki zajęciach dodatkowych, na które będą uczęszczać zupełnie inne dzieci niż te ze szkoły i Córeczka będzie miała okazję na nowo „zdefiniować się” w zupełnie nowej, niedużej grupie, w przyjemnych okolicznościach. Zasadniczo chodzi o to, aby poprzez różne doświadczenia życiowe pokazać Dziewczynce, iż relacje z rówieśnikami nie muszą wymagać podporządkowania się komuś i nie powinny wiązać się z dyskomfortem psychicznym. Takie doświadczenia powinny bardziej „uodpornić” Dziewczynkę na trudne relacje z osobami nadmiernie dominującymi, które wszakże zawsze może spotkać na swojej drodze. Jeżeli pomimo wdrożenia zaproponowanych oddziaływań, niepokojące Panią objawy będą się utrzymywać, wskazana byłaby wizyta u psychologa dziecięcego. Życzę wszystkiego dobrego, pozdrawiam! Joanna Matanowska
  4. Witam Panią serdecznie, dojrzałość analizy i syntezy słuchowej to rzeczywiście bardzo ważny aspekt przygotowania do nauki czytania i pisania. Oczywiście tę umiejętność dziecko nabywa stopniowo: najpierw potrafi podzielić wyraz na sylaby, następnie prawidłowo różnicuje samogłoskę na początku słowa (ok. 5 lat), później spółgłoskę na początku słowa (w wieku ok. 5,5). 6-latek, gotowy do nauki pisania i czytania faktycznie powinien potrafić głoskować proste słowa, natomiast proszę pamiętać, że na uzyskanie takiej gotowości Tomek ma jeszcze prawie rok. U każdego dziecka dojrzewanie różnych funkcji percepcyjnych może przebiegać w nieco innym tempie. Wówczas warto wspierać i stymulować rozwój określonych funkcji. Bardzo słuszna jest Pani intuicja, iż przede wszystkim nie wolno chłopca zniechęcić do aktywności związanych głoskami i literkami. Podpowiadam kilka zabaw, które pomogą stymulować dojrzewanie analizy i syntezy słuchowej, ale. też będą doskonałą okazją do przyjemnego spędzania czasu razem: - szukamy jak najwięcej przedmiotów znajdujących się w pokoju, których nazwy zaczynają się na określoną głoskę (zaczynamy od samogłosek, następnie – spółgłoski), - „łańcuchy słów” – pierwsza osoba mówi słowo, druga musi powiedzieć słowo, rozpoczynające się głoską, która kończyła poprzednie słowo itd..., - „wędkarze” – przygotowujemy niewielkie papierowe rybki, na każdej rybce umieszczamy obrazek o prostej nazwie (kot, hak, ryba, lampa, nos itp.), do rybek przymocowujemy metalowe spinacze, każdy uczestnik zabawy ma wędkę zakończoną magnesem, polecamy dziecku złowić rybkę, na której jest .... (głoskujemy nazwę któregoś obrazka, np. k-o-t), dziecko, które jeszcze nie głoskuje, może podawać tylko pierwszą głoskę słowa, które ma „złowić” rodzic. Należy pamiętać, iż trening analizy i syntezy słuchowej słów rozpoczynamy od syntezy, czyli my głoskujemy słowo, a dziecko ma powiedzieć, jakie to jest słowo. Dopiero po wielu zabawach, usprawniających różnicowanie głosek na początku, końcu wyrazu oraz syntezę (składanie słów z podanych głosek) możemy spróbować analizy słuchowej (głoskowania), np. wykorzystując te same rybki – dziecko może złowić tylko tę rybkę, której obrazek „przegłoskuje”. Kolejną zasadą powinna być wymiana, czyli raz zadanie zadaje rodzic - wykonuje dziecko, raz zadaje dziecko – wykonuje rodzic (oczywiście poziom powinien być dostosowany do możliwości). W końcu najważniejsza zasada: podczas ćwiczeń/zabaw dziecko powinno odnosić sukcesy, tylko wtedy będzie zmotywowane, aby dalej ćwiczyć oraz będzie wierzyło we własne możliwości. Jeżeli mimo ćwiczeń, zabaw i pracy w przedszkolu, w II semestrze roku szkolnego Tomek nadal nie zacznie głoskować, doradzam badanie psychologiczne – na terenie przedszkola lub w poradni psychologiczno – pedagogicznej, które pozwoli dokładnie określić, czy przyczyną trudności jest niedojrzałość percepcyjna, a także pozwoli dobrać odpowiednie oddziaływania terapeutyczne. Niedojrzałość obrębie analizy i syntezy słuchowej w tym wieku może być symptomem ryzyka dysleksji (dysleksji w tym wieku jeszcze nie stwierdzamy), natomiast wcale nie musi oznaczać, iż w kolejnych latach dziecko będzie miało specyficzne trudności w nauce czytania i pisania (czyli tzw. dysleksję rozwojową). Po to wcześniej diagnozujemy i dobieramy odpowiednie oddziaływania terapeutyczne, aby stymulować sery rozwoju dziecka, które tego wymagają i zminimalizować ryzyko wystąpienia trudności w przyszłości. Życzę wiele pogody ducha i radości ze wspólnie spędzanego czasu! Joanna Matanowska
  5. Joanna Matanowska

    Metoda Domana

    Witam serdecznie, metoda Domana jest metodą wspierania rozwoju dzieci od urodzenia do 6. roku życia. Jednym z elementów metody jest nauka czytania globalnego, polecana do stosowania nawet wobec niemowląt. Pamiętajmy, iż pierwotnie metoda została opracowana dla wspierania rozwoju dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, dopiero później zaczęto stosować ją dla stymulowania optymalnego rozwoju dzieci prawidłowo rozwijających się. Jeżeli chodzi o czytanie globlne, tą metodą można nauczyć czytać wiele dzieci, które nigdy nie nauczyłyby się czytania metodami tradycyjnymi. Elementy metody są także m. in. wykorzystywane w wielu przedszkolach jako forma przygotowania do nauki czytania w szkole, oswojenia z wyrazami, podpisami. Nie wydaje mi się, aby te metody nie mogły ze sobą współwystępować lub żeby metoda Domana mogła w jakiś sposób "zaszkodzić" dziecku. Z dugiej strony, stopniowe rozbudzanie zainteresowania dziecka czytaniem poprzez czytanie mu książek, pokazywanie literek również jest jak najbardziej właściwe. Na korzyść globalnego czytania przemawiać może fakt, iż biegłeczytanie nie polega na odczytywaniu wyrazów po literze, ale w znacznej mierze na identyfikowaniu wyrazów jako całości, jednakże normalnie rozwijające się dziecko z powodzeniem może nuczyć się czytać z zastosowaniem tradycyjnych metod. Sądzę, że po to na świecie istnieje różnorodność, by każdy wybrał to, co mu njbardziej odpowiada:) Pozdrawiam serdecznie! Joanna Matanowska
  6. Witam Panią serdecznie, przede wszytkim bardzo przepraszam za długie oczkiwanie na odpowiedź (niezależne ode mnie problemy techniczne). Porusza Pani bardzo ważny i aktualny problem, który od kilku lat w różny sposób dotyka rodziców 6-latków - problem okoliczności towarzyszących, które pojawiają się właściwie zawsze i często mają większy wpływ na podejmowaną przez rodziców decyzję: "0" czy klasa I, niż sam aspekt gotowości szkolnej dziecka. Oczywiście jasne jest, że najlepiej dla Pani córki byłoby, aby mogła realizować "zerówkę" z tą samą grupą dzieci i lubianą panią. Myślę, że przy podejmowaniu ostatecznej decyzji należy mocno wziąć pod uwagę aspekt dojrzałości emocjonalnej dziewczynki - dziecko niedojrzałe w tej sferze, może zniechęcić się do szkoły, co trudno będzie później naprawić. Warto byłoby, niezależnie od pisemnej diagnozy, porozmawiać z dotychczasową nauczycielką, czy znając funkcjonowanie córeczki na codzień, widziałaby ją w klasie I jeśli chodzi o emocje. Wzięłabym także pod uwagę fakt, iż pod pewnymi względami oba rozwiązania niosą ze sobą podobne wyzwania: nowa grupa, nowa pani (nie wiemy, jaka pani będzie w klasie I). Warto również podeprzeć się opinią psychologa z rejonowej poradni psychologicznj (poradnie zazwyczaj pracują w wakacje). A po podjęciu decyzji bardzo ważne, aby pozytywnie się nastawić i wesprzeć córeczkę! Trzymam kciuki, życzę wszystkiego dobrego! Joanna Matanowska
  7. Witam Panią serdecznie, przede wszystkim przepraszam za tak długie oczekiwanie na odpowiedź (problemy techniczne). Bardzo ię cieszę, że napisała do mnie mądra Mama i poruszyła tak ważny temat. Niestety sama bardzo często obserwuje opsane przez Panią zjawisko i mnie także wcale się ono nie podoba. Jestem zdecydowanie przeciwna muszaniu przedszkolaków do nauki lierek, gdyż może to przynieść wiele negatywnych skutków. Przede wszystkim przez takie zachowanie możemy przeoczyć lub wręcz zagłuszyć naturalne zainteresowanie dziecka literkami i czytaniem, które pojawia się najczęściej około 5.-6. roku życia, jednak dla każdego dziecka jest to moment indywidualny. Poza tym jeszcze przed przekroczniem progu szkoły dajemy dziecku komunikat, że nauka jest przykrym obowiązkiem. Dodatkowo pamiętajmy, iż wiek przedszkolny zwany jest "wiekiem zabaw" dlatego, że właściwie każda aktywność podejmowana wtedy przez dziecko jest zabawą, dlatego dla przedszkolaka nie istnieje inna fomra nauki niż nauka przez zabawę, a zabawa to z definicji radość i przyjemność! Z tego, co Pani pisze, bardzo dobrze postępuje Pani, wprowadzając czasem literki do wesołych zabaw i wzbudzając zainteresowanie synka. Ważnym aspektem wspierania rozwoju językowego dziecka w tym wieku, a tym samym przygotowania do nauki pisania i czytania jest oczywiście codzienne czytanie dziecku książeczek. A jazda na rowerze naświeżym powietrzu z pewnością bardziej stymuluje rozój mózgu 4-latka niż uczeniesię literek atmosferze przymusu. Proszę się nie dać zwariować! Życzę dużo wiary w siebie i pogody ducha! Pozdrawiam serdecznie! Joanna Matanowska
  8. Witam Panią serdecznie, pozwolę sobie podzielić się z Panią kilkoma moimi przemyśleniami na poruszony przez Panią temat. Nie obawiałabym się, że dziecko, które - zgodnie z obowiązującymi jeszcze w tym roku przepisami - pójdzie do klasy pierwszej w wieku 7 lat, będzie w tyle. Przede wszystkim ważne jest, aby poczucia "bycia w tyle" nie miała Pani Córeczka, ona zaś przekonanie o tym, jak sobie radzi, czy dorónuje innym itd. czerpać będzie ze swoich codziennych doświadczeń w szkole, a porównywać się będzie z własną klasą. Jeżeli będzie radzić sobie z wymagniami programowymi, szybko przyswajać wiedzę, jeżeli sprosta wymaganiom szkoły także w zakresie społeczno - emocjonalnym (funkcjonowanie podczas lekcji, radzenie sobie z sytuacj oceny, umiejętność zmobilizowania się do pracy), wówczas będzie zadowolona z siebie, będzie chętnie uczęszczać do szkoły i uczyć się. Myślę, że dając dziewczynce czas (rok w zerówce) na uzyskanie większej dojrzałości, np. w zakresie zainteresowania nauką, o którym Pani pisała, zwiększymy jej szansę na pomyślny start w szkole. Jeżeli chodzi o umiejętności szkolne, przytoczone przez Panią (pisanie liter, liczenie do 100), to nie są one wymagane od dziecka idącego do klasy I, w tym zakresie odsyłam Panią do nauczyciela przedszkola (rozumiem, że Córka uczęszcza do przedszkola), który z pewnością odpowie Pani na pytanie, jak Dziewczynka radzi sobie z zadaniami edukacyjnymi wymaganymi w jej wieku i na jej poziomie edukacyjnym. Życzę wszystkiego dobrego i pomyślnego strtu w szkole! pozdrawiam Joanna Matanowska
  9. Witam serdecznie, dziekuję za to pytanie. Sadzę, że źródeł zaobserwowanego przez Pana problemu może być kilka. Napisał Pan, że pierwszy samodzielny wysiłek związany z nauką podjął Pan, ucząc sie do matury. Byc może przez to nie wypracował Pan sobie jeszcze przez te wszystkie lata skutecznych w Pana przypadku strategii uczenia się (niestety nie udało mi się wywnioskować z Pana wiadomości, kiedy dokładnie miały miejsce te pierwsze próby uczenia się). Być może warto też zastanowić się, czy kiedy uczył sie Pan się przez wiele lat "mimowolnie", nie umknęły jakieś ważne fundamenty, podstawy nauk ścisłych, których brak lub niedostateczne utrwalenie utrudnia Panu przyswajanie bardziej zaawansowanego matreriału. Jeżeli chodzi o samodzielne uczenie się przedmiotów ścisłych z książek, sądzę, że obiektywnie jest to trudny orzech do zgryzienia - często nie są one napisane przystępnym językiem i wiele osób może mieć problem z przyswojeniem takich treści. W takich przypadkach należy robić właśnie to, co Pan robi - poszukiwać innych źródeł wiedzy. Myślę, że często nieocenionym wsparciem będzie druga osoba, wykładowca lub kolega, który już dany material opanował. Problem może dotyczyć rzeczywiście nie koncentracji uwagi, a kłopotów z czytaniem ze zrozumieniem. W takiej sytuacji warto popracować nad strategiami uczenia się (podkreślanie ważnych informacji w tekście, rysowanie sobie schematów obrazujących treść, dzielenie materiału na mniejsze partie i przechodzenie do kolejnej części dopiero po upewnieniu się, że dobrze rozumie się część poprzednią). Nie należy zapominać także o stałych porach nauki, zaplanowanych przerwach w nauce. Trzeba też być dla siebie dobrym: dostrzegać swoje małe sukcesy, nagradzać się za to, co juz się udalo i małymi krokami iść do przodu (nie odrazu Kraków zbudowano:) Zwróciłabym uwagę na jeszcze jedno znane psychologii zjawisko, dotyczące związków między jakością wykonania zadań/uczenia się a emocjami i motywacją. Otóż zaobserwowano, że pewien poziom napięcia emocjonanego/motywacji sprzyja uczeniu się; do pewnego momentu im silniejsze emocje/motywacja, tym uczenie sie jest efektywniejsze, jednak po przekroczeniu pewnego punktu granicznego natężenia emocji/motywacji, jakość uczenia się zaczyna gwałtownie spadać. Zastanawiam się, czy nie ma Pan do czynienia z taką sytuacją, iż motywacja, chęć nauczenia się jest u Pana tak wysoka, że paradoksalnie utrudnia ona opanowanie materiału (mówiąc potocznie - za bardzo Panu zależy). Nie można też wykluczyć, że trudności z uczeniem się są Pana subiektywnym spostrzeżeniem związanym z wysokim poziomem samokrytycyzmu. Mam nadzieję, że któryś z moich kierunków rozważań okaże się trafny. Życzę wiele wytrwałości i wiary w siebie! Zapraszam też do dalszej dyskusji. pozdrawiam Joanna Matanowska
  10. Witam wszystkie osoby, które wypowiedziały się w tym wątku! Jednocześnie przypominam o zasadach działania forum eksperckiego: na pytania na takim forum odpowiada TYLKO EKSPERT, DO KTÓREGO KIEROWANE SĄ PYTANIA - w tym przypadku PSYCHOLOG SZKOLNA. Niestety, odpowiadając na pytania zadane ekspertowi, uniemożliwiacie Państwo osobie, która zadała pytanie psycholog szkolnej uzyskanie bezpośredniej odpowiedzi na pytanie od osoby, do której się zwróciła. Pozwolę sobie odpowiedzieć na pytanie zadane przez kola7893: Sądzę że trudności, o których Pani pisze to emocjonalne skutki dysleksji, prawdopodobnie spowodowane zbyt małym wsparciem ze strony otoczenia (pytania typu: "jak chcesz zdać maturę jak 'tego' nie potrafisz" z pewnością nie podnoszą Pani samooceny ani wiary we własne możliwości). Myślę, że to, co jest w tej chwili Pani najbardziej potrzebne to wsparcie emocjonalne. Bez niego rzeczywiście może wciąż mieć miejsce sytuacja, że będzie Pani miała poczucie, iż kolejne korepetycje oraz na nowo podejmowane wysiłki związane z przyswajaniem wiedzy nie przynoszą żadnych efektów. Uważam, że to, czego Pani bardzo potrzebuje to spotkanie z psychologiem - zresztą z Pani postu wynika, że tak naprawdę w głębi serca sama Pani o tym wie. Bardzo często przyczyną oporu wielu osób przed wizytą u psychologa jestspodziewana trudność z mówieniem o własnych problemach. Taka rozmowa może nie należeć do łatwych, ale z pewnościa może mieć moc oczyszczającą. Proszę się także nie dociążać odpowiedzialnościąza przebieg spotkania z psychoogiem - od tego psycholog jest specjalista, aby wiedział, jak taką rozmowę przeprowadzić. Poza tym sam Pani post świadczy o tym, że potrafi Pani bardzo trafnie i wnikliwie opisać swoje problemy. Dlatego jeszcze raz polecam wizytę u psychologa! pozdrawiam serdecznie! Joanna Matanowska odpowiedź na pytanie aspodlasie: Witam serdecznie, oczywiście, funkcje umysłowe, jak wszystkie inne sprawności i kompetencje podlegają treningowi, a także zmianom kondycyjnym w zależności od okoliczności. Umysł wypoczęty działa lepiej, dlatego późna pora nauki rzeczywiście może pogarszać jakość i efektywność pracy umysłowej. Nauce sprzyjają natomiast jej stałe pory, przy odczuwalnych trudnościach warto dzielić materiał do opanowania na mniejsze partie i sprawdzać stopien opanowania każdej z tych partii. Ważne są również zaplanowane przerwy w nauce (5-10 min. co pół godziny); warto się np. podczas takiej przerwy trochę pogimnastykować. W myśl teorii kinezjologii edukacyjnej koncentracji uwagi sprzyja picie wody, która - poprzez lepsze nawodnienie organizmu - poprawia pracę mózgu. Warto też odwołać się do ćwiczeń tzw. gimnastyki mózgu, z którymi można zapoznać się m. in., czytając książkę pt. "Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł". Proszę też pamiętać, że w uczeniu się bardzo ważną rolę spełnia komponent wolitywny, tzn. skoro zależy Pani na nauce, ma Pani znacznie większe szanse na sukces, zatem proszę się nie poddawać, z pewnością jest Pani w stanie uczyć się równie efektywnie co kilka lat temu - wystarczy trochę się wdrożyć, na nowo nabrać wprawy. Trzymam kciuki i pozdrawiam serdecznie! Joanna Matanowska
  11. Witam raz jeszcze, uważam, że system żetonowy ma więcej zalet niż Pani obecność podczas wycieczek. Przede wszystkim z założenia system żetonowy ma uczyć dziecko nowych, pożądanyh zachowań, natomiast rozumiem, że istotą obecności Mamy na wycieczkach byłoby zapewnienie bezpieczeństwa Synkowi i dopilnowanie go, co w żaden sposób nie poprawi jego funkcjonowania w sytuacjach, gdy Mama nie będzie go pilnować. Rozumiem obawy Pani Wychowawczyni oraz jej motywację - ona musi zapewnić bezpieczeństwo i opiekę całej klasie. Sądzę jednak, że warto zaproponować zastosowanie systemu żetonowego bez Pani obecności - będzie to dla chlopca sytuacja znacznie bardziej rozwijająca. Należy też wziąć pod uwagę, że niektóre dzieci w sytuacjach, kiedy przebywają w obecności zarówno rodzica jak i wychowawcy zachowują się gorzej, ponieważ są zdezorientowane i nie wiedzą, komu mają się podporządkować. Jeżeli Pani Wychowawczyni mimo wszystko poprosi o Pani obecność podczas wycieczki, proszę nie rezygnować z systemu żetonowego i starać się podczas wycieczki jak najmniej ingerować w sytuację - jedynie w stopniu niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa Synkowi i jego kolegom. Jeszcze raz życzę wszystkiego dobrego i trzymam kciuki! Joanna Matanowska
  12. Witam Panią raz jeszcze, pozwolę sobie odnieść się do Pani drugiego postu. Większość Pani spostrzeżeń rzeczywiście wskazuje na dobry poziom rozwoju synka w wielu aspektach dojrzałości szkolnej (dobra sprawność manualna, śmiałość, zainteresowanie zadaniami edukacyjnymi oraz szkołą). Sądzę, że warto przez najbliższe kilka miesięcy ze szczególną uwagą obserwować te aspekty rozwoju chłopca, które mogą stanowić źródło trudności podczas startu w szkole: brak cierpliwości/wytrwałości przy wykonywaniu zadań, co obniża jakość ich wykonania oraz mała odporność na porażki. Oczywiście chłopiec będzie się w tym czasie zmieniał i dojrzewał, jednakże należy wziąć pod uwagę, że mniejsza dojrzałość emocjonalna może wpływać na funkcjonowanie dziecka w szkole, m. in. w taki sposób, że będzie ono osiągać wyniki poniżej swoich mozliwości, bo np. zrobiło zadanie nieuważnie, aby szybko je zakończyć, natomiast mała odporność na porażki może być przyczyną kłopotów z zaakceptowaniem sytuacji oceniania, która nierozerwalnie wiąże sie ze szkołą. Aby wspierać rozwój chłopca w omawianych aspektach, warto przede wszystkim zwracać uwagę na jakość wykonania przez niego zadań, doceniać i chwalic, kiedy się do czegoś przyłoży, postara. Aby natomiast pokazać chlopcu, jak należy radzic sobie z porażkami, warto pokazać mu, jak to się udaje rodzicom, np. podczas wspólnych gier planszowych, rozmawiać z nim o uczuciach związanych z porażką, a także dawać szansę na ponowne spróbowanie swoich sił, jesli za pierwszym razem poniesie porażkę. pozdrawiam serdecznie Joanna Matanowska
  13. Witam serdecznie, po uważnym przeczytaniu Pani listu sądzę, że Pani Syn to mądry, miły i wartościowy chłopczyk, który jednak nie ma pomysłu na siebie w sytuacjach społecznych. Z jakichś przyczyn – których może być trudno teraz dociec – zakodował sobie, że jest wart zainteresowania ze strony otoczenia jedynie gdy „błaznuje”, a zachowanie takie zostało łatwo wzmocnione i utrwalone, ponieważ rzeczywiście zwraca na siebie uwagę. Uwaga otoczenia, a szczególnie osób znaczących, ma niesłychanie nagradzającą moc. Często utrwalają się te zachowania dzieci, które ściągają uwagę rodziców, ale wiążą się z ich niezadowoleniem – nawet taki rodzaj uwagi jest dla dziecka lepszy niż żaden. Drugą sprawą, którą warto wziąć pod uwagę jest fakt, że nagrody działają lepiej niż kary. Oczywiście wyciąganie konsekwencji jest niezbędne procesie wychowania, jednak można powiedzieć, że kary wyznaczają jedynie granice zachowania, a właściwy kierunek nadają zachowaniu właśnie nagrody – oczywiście nie tylko w znaczeniu materialnym – nagrody jako pozytywne dla dziecka skutki określonych jego zachowań. Dlatego sądzę, iż w odniesieniu do uczestnictwa w wycieczkach szkolnych, zamiast całkowitego odbierania tego przywileju, proponowałabym przedyskutowanie z panią wychowawczynią zastosowania motywacyjnego systemu żetonowego. Systemy żetonowe ogólnie polegają na tym, że ustalamy oczekiwania, jakie musi spełnić dziecko, aby otrzymać punkt/żeton/naklejkę – oczekiwanie musi być jasno, precyzyjnie określone, np.: Podczas wycieczki, kiedy klasa gdzieś idzie, chłopiec idzie obok nauczyciela lub wręcz trzyma go za rękę. Warto także każdą wycieczkę podzielić na etapy, aby podczas każdego etapu chłopiec miał szansę zdobyć punkt – w przeciwnym razie jeśli „przeskrobie” coś na początku wycieczki, utraci szansę na punkt i już nic nie będzie go motywowało. Zatem przykładowo podczas wycieczki: idąc od autokaru do kina szedł obok pani – otrzymuje punkt, przechodząc z kina na obiad – oddalił się – nie otrzymuje punktu, należy mu jasno wytłumaczyć, dlaczego punktu nie otrzymał i jaki jest warunek otrzymania kolejnego punktu („Jeżeli z restauracji do autokaru będziesz szedł obok pani, otrzymasz punkt”). Ważne, aby uzyskane już punkty nie kasowały się, punkty zdobywa się lub nie tylko za określony rodzaj zachowania. Nie odbieramy punktu za rozmawianie podczas obiadu, jeśli punkty ma otrzymywać za pilnowanie się nauczyciela. Pamiętajmy, iż pracujemy nad jednym rodzajem zachowań naraz – na początek należy wybrać zachowanie najbardziej problematyczne. Uważam, że podczas wycieczek może to być właśnie oddalanie się od nauczyciela. Jeżeli chłopiec zbierze wcześniej określoną ilość punktów – otrzymuje z góry ustaloną nagrodę, np.: możliwość grania w ulubioną grę, wyjście na basen, ulubione pismo dla dzieci. Ważne, by wymaganie było tak skonstruowane, aby chłopiec zdołał mu sprostać i żeby często udawało mu się zdobywać punkty. System żetonowy warto stosować również w sytuacjach domowych. Należy pamiętać o doprecyzowaniu wymagania, pracy nad jednym zachowaniem i konsekwencji w przyznawaniu punktów oraz nagród za zgromadzone punkty. Ponadto warto zastanowić się, jak pomóc Synkowi pokazać się grupie rówieśniczej od innej strony – może ma jakiś ciekawe zainteresowanie, umiejętność, którą warto zaprezentować na forum klasy – np. podczas uzgodnionych z nauczycielem zajęć na temat zainteresowań – coś, dzięki czemu Synek będzie mógł zwrócić na siebie uwagę otoczenia w inny sposób niż „błaznując”. Jeżeli nie ma nic takiego, warto pomóc Synowi czegoś takiego poszukać, rozważyć rozmaite koła zainteresowań, zajęcia dodatkowe, aby znaleźć coś, co zainteresuje chłopca i stanie się dla niego źródłem poczucie własnej wartości. Życzę wiele cierpliwości, wytrwałości i optymizmu! Joanna Matanowska
  14. Witam Panią, Dziękuję za Pani pytanie i za cierpliwość w oczekiwaniu na odpowiedź:) Z Pani opisu wynika, iż Synek, przynajmniej w pewnych sferach intelektualnych rozwija się nadzwyczaj szybko, a także dobrze aklimatyzuje się w nowych warunkach. Takie cechy to rzeczywiście dobre predyktory sukcesu szkolnego. W rozważaniach i obserwacjach (na które macie Państwo jeszcze kilka miesięcy) warto jednak zwrócić uwagę na jeszcze kilka aspektów rozwoju, równie istotnych dla gotowości szkolnej dziecka. Myślę, że nieocenioną pomocą będą również dla Państwa obserwacje nauczyciela z przedszkola, który widzi Państwa dziecko dzień po dniu w sytuacjach edukacyjnych. Sądzę, że warto, aby zadali sobie Państwo następujące pytania na temat swojego Synka: - Jak odnajduje się w grupie rówieśniczej, jakie relacje nawiązuje z kolegami? - Czy chętnie i wytrwale wykonuje zadania powierzone mu przez dorosłych? - Czy zadania/prace, które wykonuje doprowadza do końca? - Czy porażki bardzo go zniechęcają? - Jak radzi sobie z rysowaniem i innymi zadnimi graficznymi? – klasa I to w znacznej mierze nauka pisania, do którego rączka dziecka powinna być gotowa. - Czy jest zainteresowany szkołą, chciałby już do niej chodzić, czy może wolałby jeszcze się bawić? Odpowiedzi na pytania warto wychwytywać z rozmów i zabaw z dzieckiem; nie pozostawiałabym ostatecznej decyzji dziecku, ponieważ nawet my, rodzice niekoniecznie jesteśmy na taką decyzję gotowi, a tym bardziej nasz 5-6-latek, który nawet nie ma obowiązku wiedzieć, co to takiego jest ta szkoła. Bardzo istotną informacją będzie natomiast komunikat dziecka, że jeszcze nie chce iść do szkoły, woli się jeszcze bawić – to ważny znak, że warto jeszcze poczekać, a kolejny rok wykorzystać na pokazanie dziecku, że szkoła jest fajna i warto do niej chodzić. Życzę powodzenia i pozdrawiam serdecznie! Joanna Matanowska
  15. Droga Angelino, dziękuję Pani za zaufanie i podzielenie się ze mną swoim problemem. To bardzo dobrze, że nie bagatelizuje Pani sprawy, lecz szuka rozwiązań oraz pomocy! Widzę, że wraz z córką borykacie się z problemami już bardzo długo, a to z pewnością negatywnie wpływa na Wasze relacje i atmosferę w domu. Opisane przez Panią szczegółowo trudności dziewczynki na różnych etapach rozwojowych z dużym prawdopodobieństwem wskazują na dysleksję (specyficzne trudności w uczeniu się, wynikające ze specyfiki funkcjonowania percepcyjnego dziecka) lub ryzyko dysleksji – zarówno kłopoty z opanowaniem umiejętności poprawnego i estetycznego pisania, chaotycznymi wypowiedziami jak i kłopoty z koordynacją ruchową i czynnościami samoobsługowymi. Ponadto opisane przez Panią reakcje emocjonalne córki mogą być skutkiem długotrwałego borykania się z trudnościami, co negatywnie wpłynęło na jej poczucie własnej wartości i wiarę we własne możliwości. Prawdopodobnie mamy tu do czynienia z emocjonalnymi skutkami dysleksji . Bardzo ważne, aby jak najszybciej zgłosiła się Pani z córką na badania do rejonowej poradni psychologiczno – pedagogicznej. Każda szkoła w Polsce jest objęta rejonem działania takiej poradni – informacji, do której poradni należy się udać, powinien udzielić Pani nauczyciel języka polskiego lub pedagog szkolny. Terminy oczekiwania na wizytę w poradni psychologiczno – pedagogicznej mogą być dość długie, ze względu na dużą ilość chętnych – należy się uzbroić w cierpliwość i nie rezygnować z szukania tam pomocy. Jeżeli psycholog z poradni zdiagnozuje dysleksję, wówczas na podstawie wydanej przez poradnię opinii psychologicznej córka będzie miała prawo do zajęć specjalistycznych (tzw. terapii pedagogicznej) jak i dostosowań m. in. na sprawdzianie w klasie VI (np. wydłużony czas pisania sprawdzianu lub tolerancja w ocenie prac pisemnych pod kątem poprawności pisowni). Oczywiście jeżeli w wyniku badań psychologicznych zidentyfikowana zostanie inna przyczyna trudności córki, również nie zostanie ona bez pomocy. Jeżeli chodzi o poszukiwanie pomocy dla samej mamy – poradnie psychologiczno – pedagogiczne udzielają również pomocy i wsparcia rodzicom w radzeniu sobie z trudnościami dzieci. Ponadto warto zwrócić uwagę nauczyciela języka polskiego, wychowawcy i pedagoga szkolnego na problemy córki. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami oświatowymi, szkoła ma obowiązek udzielać pomocy psychologiczno – pedagogicznej dziecku nie tylko takiemu, które ma już opinię poradni psychologiczno – pedagogicznej, ale też dziecku, u którego nauczyciele stwierdzili potrzebę takiej pomocy lub taką potrzebę zgłosił rodzic (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach, §5). Jeśli chodzi o Wasze codzienne zmagania, warto już teraz wprowadzić kilka zmian. Przede wszystkim radzę zrezygnować z wyrywania kartek z zeszytu i przepisywania ich „na czysto”. Prawdopodobnie dziewczynka wkłada tyle samo pracy w te zapisane i „zakorektorowane” strony, co dziecko nie mające jej problemów włożyłoby w ładny, estetyczny zeszyt, następnie Pani córka otrzymuje podwójną karę: widzi kiepski efekt swoich starań i dodatkowo cała jej praca zostaje wyrzucona do śmieci… Zeszyt nie jest obiektem muzealnym – zeszyt jest narzędziem nauki ucznia i z założenia nie wszystko musi w nim być doskonałe, bo jeśliby było, to czegóż uczeń miałby się uczyć? Oczywiście poprawiamy błędy, motywujemy do starań, ale nie niszczymy tego co nie wyszło – to jest dowód wykonanych ćwiczeń! Podejrzewam, że i bez przepisywania tych stron dziewczynka ma codziennie bardzo dużo pracy przy lekcjach, a musi przecież mieć także czas wolny! Proponuję skupić się na małych sukcesach. Przed przystąpieniem do odrabiania lekcji zaplanujcie wspólnie, co po kolei córka będzie robiła (optymalnie jest zacząć od zadań łatwiejszych, następnie przejść do trudniejszych i zakończyć znów łatwiejszymi). Pracę domową podzielcie na części – po każdej części powinna nastąpić krótka przerwa oraz pochwała, docenianie starań, wskazanie tego, co zostało zrobione dobrze. Z tego, co Pani pisze o umiejętnościach matematycznych córki, jest to jej bardzo mocna strona, co należy podkreślać, chwalić – niech to będzie dla niej źródłem poczucia własnej wartości. Ważne, aby dziecko, które boryka się z takimi trudnościami nie nabrało przekonania, że jest dla swoich najbliższych i samego siebie jednym wielkim problemem. Życzę Pani wiele pogody ducha i cierpliwości! Joanna Matanowska
×
×
  • Dodaj nową pozycję...