Dzisiaj moja córka (4 lata) kopnęła mnie, kiedy byłam z nią w kącie kuchni. Nie było to nic poważnego i od razu odeszłam. Właśnie zdjęłam ją ze stołu w jadalni, bo zachowywała się naprawdę głupio i psotnie. Wkładała chusteczkę do jedzenia, dotykała wody w szklance i wyzywała mnie od idiotów.
No cóż, na początku, kiedy odeszłam, chichotała, bo uciekła, myśląc, że ucieka. Ale kiedy zorientowała się, że po cichu odkładam jedzenie ze stołu, podeszła do mnie z płaczem i przytuliła mnie do nóg. Ale nadal byłam zdenerwowana kopniakiem :/ Wiem, że powinnam była złagodnieć i być przy niej, ale już się zamknęłam emocjonalnie. Nawet kiedy mnie puściła, nie mogłam się otrząsnąć.
Odeszła ode mnie, wciąż płacząc, i mówiła okropne rzeczy w stylu: „Nie lubisz mnie, po prostu mnie wyrzuć, pójdę do domu dziecka, w którym nikogo nie ma”. Jej tata pomógł jej się uspokoić, a ja podeszłam do nich, a ona znowu mnie przytuliła i tym razem przeprosiła.
Dorastając, nie miałam pozytywnych wzorców radzenia sobie ze złością. Nie miałam pojęcia, jak być osobą zrównoważoną. Jako dorosła, często zastanawiam się, czy uczę moje dzieci, jak naprawdę radzić sobie z emocjami.
