Skocz do zawartości
Forum
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
Marii266

4-latka i szczypanie dzieci

Rekomendowane odpowiedzi

Czesc Mamusie,
Ostatnio dowiedziałam sie ze moja córka ktora skończyła 4 latka szczypie i dokucza dzieciom w przedszkolu. Jest jedna dziewczynka której dokucza czesto , prosze was o pomoc ... Co ja mam w takiej sytuacji robić :( jestem juz załamana :(

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa. Trzeba się dowiedzieć, dlaczego to robi, w jakich okolicznościach itd. Co wtedy robi wychowawca?
No i nie należy bagatelizować zachowania, tylko wyciągać konsekwencje.


2005 :), 2007 :), 2014 :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Dzień dobry,
problem o którym piszesz jest niestety dość częstym problemem. Najczęściej jego przyczyna leży w tym, że dzieci nie potrafią radzić sobie z emocjami. Szczypanie jest oznaką złości, gniewu, zdenerwowanie, niemocy, wyładowania z siebie tych złych emocji. Dzieci w wieku 2 lat, gdy przechodzą tak zwany “bunt dwulatka” wtedy właśnie poprzez np. szczypanie, bicie, gryzienia radzą sobie z problemami. W późniejszym czasie, rozwijając się dzieci uczą się nowych sposobów radzenia sobie np. rozmowa, odejście. Zdarzają się sytuacje, w których dziecko nie wie jak ma się zachować, emocje je przerastają i zaczyna reagować agresją, w przypadku Twojej córki jest to właśnie szczypanie. Proponuję zacząć od znalezienia przyczyny jej zachowania. Tak jak we wcześniejszych komentarzach polecam rozmowę. Rozmowę z Panią w przedszkolu na temat ostatnich sytuacji, zachowania córki i dzieci, czy zaszły zmiany w przedszkolu np. zmieniły się zasady panujące w grupie, placówce przez co córka ma problemy z odnalezieniem się w tym miejscu. Oczywiście, należy również porozmawiać z Twoim dzieckiem, ale nie naciskaj na to by powiedziała wszystko co sprawia, że jest agresywna ponieważ ona sama tego nie wie i nie rozumie. Uważam, że powinnaś opowiedzieć córce co u Ciebie działo się w ciągu dnia, co Cię zdenerwowało i jak sobie z tym poradziłaś, następnie spytaj co u niej, jeżeli nie powie że ją coś zezłościło, delikatnie dopytaj czy coś takiego miało miejsce. Kiedy znajdziesz przyczynę tego zachowania, postaraj się to wyjaśnić oraz dobierz, wraz z wychowawczynią, odpowiedni sposób radzenia sobie z negatywnymi emocjami
np. poprzez zgniecenie specjalnie przygotowanej wcześniej kartki i wyrzucenie jej do kosza, ściskanie w ręku piłeczki treningowej, tupanie, powiedzenie komuś, że coś jest nie tak lub tak zwany “kącik wyciszenia” tzn. ustalone miejsce gdzie dziecko siada i stara się uspokoić, to miejsce gdzie nikt jej nie przeszkadza.
Jeszcze przed znalezieniem przyczyny takiego zachowania Twojej córki, wprowadziłabym tak zwane „nazywanie emocji” to znaczy mówienie dziecku co czujemy w danej chwili, np. jestem szczęśliwa, ponieważ szef pochwalił mnie w pracy lub jestem zła, ponieważ to co zrobiłaś było bardzo niemiłe itp.. Można wprowadzić także tablicę z uśmieszkami, na której umieszczasz emotikony, każdy odpowiada innej emocji, rano lub wieczorem podchodzicie do tablicy pokazujesz emotkę i mówisz jak się czujesz, i dlaczego oraz jak możesz to poprawić. Polecam również bajkoterapię, czyli czytanie dziecku specjalnych bajek, w których inne dzieci radzą sobie z emocjami w różny sposób np. “Bajki terapeutyczne” Marii Molickiej, a szczególnie dla was polecam “Jestem wściekły! Jak pokonać złość” autor: Geisler Dagmar, jest to książka w której zarówno rodzice oraz dzieci mogą się wiele dowiedzieć o emocjach. Polecam także
“Rozwój psychiczny dziecka. Od 0 do 10 lat.” Sidney M. Baker, Louise Bates Ames , Frances L. Ilg oraz artykułu (https://edurada.pl/artykuly/klopoty-ze-zlosci-jak-pomoc-dziecku-radzic-sobie-z-negatywnymi-emocjami/), gdzie doczytasz o rozwoju emocjonalnym dzieci, jak nauczyć nazywać emocje oraz mówić o nich, poczytasz o sposobach radzenia sobie ze złością oraz jak je wprowadzić w życie.
Mam nadzieję, że uda wam się poradzić z tym problemem.
Powodzenia!

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Tak jak pisali przedmowcy, problem wynika z nieradzeniem sobie z emocjami przez male dzieci. Trzeba cierpliwie tlumaczyc, ze takie zachowanie jest niewlasciwe, ale unikac przy tym karcacego, szorstkiego tonu. Dziecko czesto nie chce wcale tak robic, ale inaczej nie potrafi zareagowac, np. gdy kolezanka/kolega jej czyms przeszkadza. Warto zapytac, dlaczego akurat ta jedna kolezanka przyprawia ja o tyle zlosci - moze zachowanie tamtej kolezanki tez nie jest wlasciwe?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość
Dodaj odpowiedź do tematu...

×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

  Maksymalnie dozwolone są tylko 75 emotikony.

×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


×
×
  • Dodaj nową pozycję...