Dziś owoc naszej miłości kończy 9 miesięcy, przy czym dalej nie chce w nocy spać. Próbowaliśmy wszystkiego - od zmiany kolacji po tybetańskie misy medytacyjne i nic nie działa.

Macie Państwo jakąs sekretną wiedzę, co mogłoby pomóc ? Płacę jak za prezydenta

Reasumując - w nocy mamy milion pobudek. Oddzieliłam karmienie piersią od zasypiania. Zasypianie nocne nie jest poprzedzone zatem piersią. Maly zasypia s łóżeczku, dajemy rade takim schematem uspokajania przetrzymać go w nim tak do 22/23. Potem jest juz tak ciezko, ze laduje u nas na łóżku. Ja w pozycji polsiedzacej probpujaca go bujać, karmić piersią-, wszystko co pomoże nam choc chwile pospać. Oczywiście bardzo często w nocy z mężem musimy chodzić, dopiero w takiej pozycji maly się uspokaja. 

Nie szukam problemu medycznego u mojego dziecka na siłę. Ale te noce to prawdziwa udręka- widzimy ze nasz syn jest absolutnie umeczony po każdej nocy, nie wspomnę nawet o nas bo nie ma nocy bez moich lez. To chroniczne zmęczenie i brak snu działa po prostu destrukcyjnie na całą rodzinę . Proszę o pomoc, wskazówki. Może ktoś zna/slyszal o podobnej historii? Może źle na to wszystko patrzymy? Przyjmę absolutnie kazda poradę i wskazówkę.

Ps:wymienialiśmy tez materac na nowy, zmienialiśmy łóżeczka i nawet odczynialismy uroki. ;)

Dodam ze to nasze drugie dziecko. Pierwszy tez mial kiepski sen - ale na pewno nie byl tak zly. 

Gdy po karmieniu o 3:30 czy 4:00 nad ranem dziecko zasypiało, po prostu wstawałam. Przechodziłam do salonu lub kuchni, by wypić kawę, poczytać, zrobić wpis do dziennika, poćwiczyć… robiłam, na co tylko miałam ochotę… ponieważ był to mój jedyny czas „dla siebie”. Wiedziałam, że maluch pośpi tylko do 5:30 czy 6:00, ale ten czas był dla mnie na wagę złota.

Moje maleństwo ma teraz 6 miesięcy i jest radosne jak skowronek. Wciąż wrażliwe i wymagające… ale nie płacze już dłużej niż godzinę dziennie!

Jako studentka Psychologii na Uniwersytecie SWPS szukam pełnoletnich rodziców dzieci w wieku 0-7 lat wspólnie wychowujących dzieci w celu wypełnienia krótkiej, 10 minutowej anonimowej ankiety.

Badanie dotyczy Waszych doświadczeń związanych ze wspólnym wychowywaniem maluszka 😊

Z góry chciałabym podziękować wszystkim osobom, które poświęcą chwilę swojego czasu.

https://psychodpt.fra1.qualtrics.com/jfe/form/SV_24Cv4yllOaHcPMq

O moim I porodzie:
nie opadł mi brzuch znacząco przed porodem. bigunki nie było, o 7 rano odszedł czop śluzowy, o 8 odeszły wody, o 9 zaczęły się skurcze. no i jeszcze strasznie opuchłam ale to już z 2-3tygodnie przed porodem.
moja koleżanka wspomina że już na tydzien przed porodem była tak nerwowa że nie wychodziła z domu żeby kogoś nie obrazić. ja w sumie mam teraz takie straszne nerwówki.

jak tam u was?

Czy jest jakieś mleko 2,3 które będę mogła podać właśnie ze względu na tą nietolerancję laktozy? A może są jakieś kropelki na tą nietolerancję? Nie ukrywam, że koszt puszki mleka nie jest mały, a  syn jeszcze potrzebuje wypić, a przejście na kaszki, posiłki stałe jeszcze nie wchodzi w grę..  Czy któraś mama była w podobnej sytuacji? 

Macie sprawdzone pomysły, co jeszcze można podać na śniadanko w tym wieku?

Chciałabym trochę urozmaicić jej dietę – może owoc, jogurt, coś lekkiego?

Problemem jest moja 16 miesięczna córka, a właściwie jej nagła niechęć do jedzenia 😕 Jeszcze półtora miesiąca wstecz była dzieckiem, które jedzenie "wyciągnęło by" z buzi. Lubiła praktycznie wszystko, mięsko, ziemniaki, zupy, paróweczki, szynkę, jajecznicę ...  Teraz je tylko butle z mlekiem, musy owocowe i warzywne, chrupki kukurydziane i jogurty oraz serki waniliowe, pije za to wszystko i wodę i herbatkę czy sok..  Każda próba podania czegokolwiek "normalnego" kończy się wytrąceniem widelca z ręki  😐 Wiem, że to może być przejściowe, spowodowane ząbkowaniem, skokami rozwojowymi i wieloma innymi czynnikami..  Nie działają kolorowe miseczki, jedzenie rękoma, urozmaicenie czymkolwiek...  Ale może są jakieś świetne i nieodkryte przeze mnie sposoby, żeby znowu zaczęła jeść w miarę normalnie? Help!